จุดเริ่มต้นของคนเดินทาง

posted on 25 Jan 2013 21:43 by jupajhups in Travel directory Travel

                                               

             ฉันเป็นเด็กคณะนิติศาสตร์ที่ยิ่งเรียนยิ่งเกลียดการอ่านหนังสือ ยิ่งเรียนยิ่งอยากวิ่งหนีประมวลกฎหมายเล่มหนาที่บรรจุข้อกฎหมายหลายร้อยมาตรา แต่ครั้นจะวิ่งหนีออกจากกรงขัง โบยบินหาอิสรภาพ เรียนในสิ่งที่ใจรัก ใจเจ้ากรรมก็ดันไม่กล้าพอ ไม่กล้าเพราะกลัวเสียเวลา ไม่กล้าเพราะไม่อยากปรับตัวกับสังคมใหม่ กลัวว่าคนจะมองเราเป็นตัวประหลาดเป็นคนไม่เอาถ่าน กลัวพ่อแม่จะถูกประณามว่ามีลูกไม่เอาไหน  ประกอบกับหูที่รับฟังเสียงของคนรอบข้างโหมกระหน่ำคัดค้านไม่เห็นด้วย ใจก็ยิ่งขี้ขลาดสั่นเป็นไข้ใจต้องกล้ำกลืนฝืนใจก้มหน้าก้มตาเรียนสิ่งที่ใจไม่รักต่อไปแต่โดยดี แต่แล้วพลังเงียบที่เกาะกลุ่มซ่องสุมอยู่ในซอกหลืบของจิตใจก็เริ่มส่งเสียงประท้วง

"จะตื่นเช้าไปมหาลัยเพื่อนอนหลับในห้องเรียนทำไมกัน"

"เวลาในแต่ละวันมีค่าจะตายไป นั่งเรียนฆ่าเวลาเล่นไปแต่ละวัน ไม่เสียดายเวลาบ้างหรอ"

" ไอ้เด็กมหาลัยไร้แก่นสาร จะทนใช้ชีวิตแบบไร้ค่า ไร้สาระต่อไปอีกนานแค่ไหน"

            โหย พลังเงียบเหล่านี้ปลุกปั่นทำให้จิตใจปั่นป่วนจนฉันนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหว รู้สึกว่าตัวเองต้องขยับเขยื้อนตัวทำอะไรซักอย่าง ไม่อยากโดนตราหน้าว่าเป็นเด็กมหาลัยไร้แก่นสาร คงถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ให้รู้ดำรู้แดงกันไปซักข้างว่าจะเอายังไงกับชีวิต จะเลือกจมปลักกับวิชาแสนเกลียดเป็นกิ้งกือไต่สมองหรือจะเลือกเดินตามเส้นทางอันแสนเบิกบานชุ่มช่ำใจ แม้ตัวเลือกจะมีแค่สองตัว แต่การตัดสินใจเลือกทางใดทางหนึ่งมันง่ายซะที่ไหนกัน ถ้ามันง่ายๆเหมือนนั่งอึบนโถส้วมในตอนเช้า เด็กมหาลัยหลายคนคงไม่ต้องกุมขมับปวดหัวกันถ้วนหน้า                                                                                                                                                                                                                          เฮ้อ !!! ฉันจะวาดชีวิตให้เดินไปทางไหนดี ทางไหนกันที่ฉันและครอบครัวจะมีความสุข

          หลังจากเคร่งเครียดหน้าหมองคล้ำตาดำเป็นหลินฮุ้ยเพราะคิดไม่ตก หาทางออกไม่เจอ นั่งเพ้อเจ้อพูดคนเดียวจนคนรอบข้างเริ่มเป็นห่วง กลัวจะเป็นบ้าต้องส่งเข้าโรงพยาบาลเสียก่อนจะหาคำตอบให้กับชีวิตได้                                                  

           สุดท้ายฉันก็ค้นพบแสงสว่างดวงจิ๋วโดยบังเอิญ  ฉันกำใบปลิวโครงการ Work and travel แน่น  "หากคนเราอยู่กับตัวเองมากขึ้น เราก็จะเข้าใจความต้องการของตัวเรา" ประโยคนี้แว๊บเข้ามาในสมองพร้อมรูปแผ่นที่ประเทศอเมริกาฉายชัดเจนแจ่มแจ๋ว ฉันต้องหลีกหนีกับสภาพแวดล้อมเดิมๆ ผู้คนกลุ่มเดิมๆที่มีอิทธิพลกับความคิดของฉัน เพื่อเงี่ยหูฟังเสียความต้องการจากหัวใจที่กระซิบบอกอย่างแผ่วเบา

            เวลาแห่งการเดินทางเริ่มต้น 

edit @ 27 Jan 2013 18:51:20 by JupaJhups

edit @ 27 Jan 2013 18:52:59 by JupaJhups

edit @ 8 Feb 2013 11:23:22 by JupaJhups

Comment

Comment:

Tweet